Mindfulness pratiklerinin kökeni, Gautama Buddha’nın 2500 yıl önceki öğretisine dayanır. Mindfulness, sürekli, kasıtlı olarak, açık, nazik ve yargısız bir şekilde şu ana dikkatimizi vererek edindiğimiz bir bilinçlenme halidir.

Nefes farkındalığı, pratiklerin başlangıç noktasıdır. Nefes, her an kendiliğinden bedene dolar ve bedenden ayrılır. Bize hayat veren bu kaynağı, beş aşamalı mindfulness meditasyonunun ilk dört aşamasında doğal ritmine müdahalede bulunmadan yalnızca gözlemleriz. Nefes, dikkatimizi şimdiki ana getirmemize yardımcı olan bir dikkat nesnesi olarak oradadır, dolayısıyla yapacağımız pratik bir meditasyon olup nefes egzersizi değildir. Meditasyonun son aşamasında ise farkındalığımızın alanını genişletir, herhangi bir dikkat nesnesi olmadan mevcut andaki deneyimimizi gözlemleriz.

Düzenli mindfulness pratikleriyle, asıl doğamızı, diğerleriyle ve yaşamla olan ilişkilerimizdeki tavrımızı görmeye, anlamaya ve dönüştürmeye başlarız; zihnimiz berraklaşmaya başlar, anda kalma kapasitemiz genişler, iyi oluş halimiz ve esenliğimiz artar.