EvRim Karakoyun Hayat sanki bir günlük hevesti ve ödüm kopuyordu. O gün bitince bu hevesim de geçecek diye. Tıpkı sonbaharın rengarenk yaprakları arasından yürürken, masmavi gökyüzünün altında uzanan o kocaman ağaçların arasında dolaşmak gibi. Bir coşku, nereye varacağını heyecanla beklediğim. Telaşlı, bir o kadar da tadı damağımda kalan melodi sanki… Son’u çıkardığımda kalan BAHAR kelimesi tek başına aynı tadı-lezzeti bırakmıyordu. Çünkü çok...
DEVAMINI OKUMevsim kırlangıç mevsimiydi… Bahar sanki son-bahara dönmüştü çünkü babam ölmüştü. Artık her bahar, bende biraz yaralı biraz buruk geçecekti. Çiçek açan ağaçlar aniden sadece yeşil yapraklı çamlara dönüşüvermişti.Babamın yaşlılığına tanıklık etmek bir çocuğun bebekliğe geçişine tanıklık etmek gibiydi… Zaman tersine dönmüştü sanki… Babamın gözlerindeki anlamı biliyordum; korku, özlem, pişmanlık ve sevgi… Bunlar sadece benim görebildiklerimdi çünkü son zamanlarda çok tanıklık etmiştim...
DEVAMINI OKU
