Bir kitapta yazar, 150 sayfa boyunca uzun uzun betimlediği karakteri aniden; “Bir salı günü öldüğünde yağmur başladı.” diyerek öldürür. Hayatın kendisi gibi. Ne kadar uzun yaşamış olursan ol, hikâyen aniden bitecek.
Dedem öldüğünde aklıma gelen bir anekdottur bu. Böyle bazı insanlar vardır ya hani, varlığı biri bin eder. Yaşlı bir adamdı benim dedem; ruhu genç yaşlılardan…
Bin ederdi her birimizi, onunla yürürken güvende hissederdin kendini. Eğer hastaysan aç kalmıştın onun için çünkü yemeyi severdi ama yağız bir delikanlı gibiydi. Ütülü ceketleri, tıraş kokan sakal taneleri, boyasız ayakkabı ile de pek gezmezdi.
Sonra bir gün o ayakkabıları yetim kaldı kapının önünde. İnsan alıştığı gürültüyü bile ararken bu yoklukta cılız kaldı her yanım. Ölümün bahanesi yokmuş onu anladım, bir çok kez yara almıştım da yaranın ışığımızın içeri giren yerden olduğunu daha da bir kavradım. Büyüyemiyorum artık lakin istikrarlı bir şekilde acıyla yaşlanıyorum. Hem Robinson ne der: Nihayetinde birleşmeyeceklerse, ne için var ki bütün parçalar?
Hikâyem bir gün bitecek farkındayım ama bittiğinde eksik kalan parçam ile tamamlanacağım.
Hasretle
